Wojciech Iwańczak, Ryszard Gładkiewicz. Polaków i Czechów wizerunek wzajemny (X – XVII w.)

Jednym z tematów chętnie podejmowanych przez historyków, między innymi z Uniwersytetu Wrocławskiego i Instytutu Historii PAN są stereotypy narodowe. 

„Gdy ktoś złodziejstwem się para, czyż nie są to Polacy?

Gdy ktoś rozbój uprawia, czyż nie Polak to będzie?

Gdy ktoś kościoły podpala, czyż nie są to Polacy?

Jeśli ktoś jest fałszerzem, czyż nie Polak to będzie?

....

Jeśli więc swe dobro. Czesi, macie na uwadze,

To nie bierzcie królów z Polski, bo się wam nie zdadzą.”

Wzajemne wyobrażenia Polaków i Czechów na swój temat zmieniały się na przestrzeni wieków od średniowiecza aż po wczesne czasy nowożytne

„Zdecydowane zaostrzenie stanowiska Polaków wobec Czechów

przynoszą czasy husytyzmu. Wiadomo, że wizerunek Czecha jako

heretyka, rabusia i świętokradcy został wytworzony i był propagowany

głównie przez władze kościelne, nie ma jednak dostatecznych dowodów

na to, że był to model dominujący w XV - wiecznym społeczeństwie  

polskim”.

Warto zapoznać się z bogatą wiedzą  faktograficzną zawartą w tej książce gdyż teksty pochodzą z konferencji pt. „Polaków i Czechów wizerunek wzajemny”, która odbyła się w Polanicy Zdroju  we wrześniu 2000 roku.

Ruchowi husyckiemu zostały poświęcone trzy rozdziały. Między innymi zaprezentowane zostało stanowisko polskiego rycerstwa wobec idei krucjat antyhusyckich. Jeden ze współautorów książki  przedstawił również husytów w malarstwie gotyckim w Środkowej Europie lat 1430-1530.

Justyna Krzyszczuk

Wojciech Iwańczak, Ryszard Gładkiewicz „Polaków i Czechów wizerunek wzajemny ( X – XVII w.).Wrocław - Warszawa, 2004.